۱۷ دی روز بزرگداشت خواجوی کرمانی گرامی باد.

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۱۰/۱۷
تعداد بازدید : 211

۱۷ دی روز بزرگداشت خواجوی کرمانی گرامی باد.

خواجو از جمله شاعرانی است که با به‌کارگیری از ذوق سرشار و طبع بلند خود توانسته است آثار ارزشمندی از خود به جا بگذارد ، او در فن سخنوری استادی کامل بوده و قدرتش در بیان معانی، معجزه آساست.

خواجو ازجمله شاعرانی است که با به‌کارگیری از ذوق سرشار و طبع بلند خود توانسته است آثار ارزشمندی از خود به جا بگذارد ، او در فن سخنوری استادی کامل بوده و قدرتش در بیان معانی عرفانی و موعظه و حکمت، معجزه آساست.خواجو ازجمله شاعرانی است که با به‌کارگیری از ذوق سرشار و طبع بلند خود توانسته است آثار ارزشمندی از خود به جا بگذارد ، او در فن سخنوری استادی کامل بوده و قدرتش در بیان معانی عرفانی و موعظه و حکمت، معجزه آساست.

زتو با تو راز گویم به زبان بی زبانی به تو از تو راه جویم به نشان بی‌نشانی
چه شوی زدیده پنهان که چوروز می‌نماید رخ  همچو آفتابت، ز نقاب آسمانی
تو چه معنی لطیفی که مجرد از دلیلی تو چه آیت شریفی که منزه از بیانی
ز تو دیده چون بدوزم که تویی چراغ دیده ز تو کی کناره گیرم که تو در میان جانی

 

به گزارش روابط عمومی معاونت غذا و دارو: کمال‌الدین ابوالعطاء محمودبن علی‌بن محمود، معروف به «خواجوی کرمانی» (زاده: ۶۸۹ ه.ق. در کرمان – درگذشت: ۷۵۲ ه.ق. در شیراز) یکی از شاعران بزرگ نیمهٔ اول قرن هشتم است. آرامگاه خواجو در تنگ الله اکبر شیراز است. وی از شاعران عهد مغول است و اشعاری در مدح سلاطین منطقه فارس در کارنامهٔ خود دارد. خواجوی کرمانی که به نخل‌بند شاعران نیز شهرت دارد. در اواخر سدهٔ هفتم هجری در کرمان زاده شد. زمان زایش او را به اختلاف بین ۶۶۹–۶۸۹ هجری ثبت کرده‌اند او در دوران جوانی خود جدا از کسب دانش‌های معمول روزگار مسافرت را نیز پیشه نموده و بازدیدهایی از مناطق اصفهان، آذربایجان، شام، ری، عراق و مصر نیز داشته‌است و پس از بازگشت از این سفرهای طولانی در شیراز اقامت گزید. او لقب‌هایی مانند خلاق المعانی و ملک الفضلا نیز داشته است. او در نیمهٔ سدهٔ هشتم هجری در شهر شیراز درگذشت و در تنگ الله اکبر این شهر نزدیک رکناباد به خاک سپرده شد. شعر خواجوی کرمانی شعری عرفانی است. مضامین عرفانی در غزلیات وی صریحاً بیان می‌شود امّا در این اشعار که بر شاعران بعدی خود مانند حافظ تأثیرگذار هم بوده مبارزه با زهد و ریا و بی‌اعتباری دنیا و مافیها از موارد قابل ذکر است. او در شعر به سبک سنایی غزل‌سرایی می‌کرده و در مثنوی نیز سعی داشته به تقلید از فردوسی حماسه‌سرایی داشته باشد. خواجو را وابسته به سلسلهٔ مرشدیه می‌دانند. او را در ریاضیات طب و هیئت نیز صاحب نظر می‌دانند. طنز و هزل و انتقادات اجتماعی از شرایط ادیان در آن روزگار در اشعار خواجو متداول است.[۱] او در قصیده، مثنوی، و غزل طبعی توانا داشته، به طوری که گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجو و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. خواجو از بزرگان صوفیه قرن هشتم و اهل تصوف و عرفان ( وحدت وجودی ) می باشد.
شخصیت وجودی خواجوی کرمانی: از ابتدا زندگی خواجو با عنایت و توجهات خداوندی همراه بود و در کنار این نعمت، خواجو استعداد وافری در فراگیری علم و دانش داشت و برای همین بعد از تحصیلات ابتدایی به دنبال پیدا کردن زمینه مناسبی برای کسب دانش، سفر خود را آغاز و کرمان را ترک کرد.
خواجو همواره از عنایات خداوندی سخن می‌گفت و هر فعل، موضوع و مطلبی که شروع کرد ابتدا با نام خداوند بوده است. علاوه بر این خواجو دلی مهربان داشت و تاکید می‌کرد که در لحظه‌های خطیر زندگی، انسان‌ها را دریابیم و در روزگار تنگدستی انسان‌ها را فراموش نکنیم.
قدرت خواجو در بیان معانی عرفانی و موعظه و حکمت، معجزه‌آساست
با توجه به مرتبه بلند خواجو در شاعری اظهار کرد: «از میان معاصران خواجو، حافظ از همه مشهور‌تر است. خواجو، که به سال و تجربت شاعرى بر خواجه تقدم داشت، در مدتى که مقیم شیراز بود مانند دوستى که سمت رهبر داشته باشد بر اندیشه حافظ پرتو تعلیم افکنده بود و به‌ همین سبب است که در دیوان خواجه شیراز بیت‌هاى بسیارى را مى‌بینیم که به تقلید یا به استقبال از غزل‌هاى خواجوست یا‌گاه معنى و لفظى از او اقتباس شده است .»
«خواجو ازجمله شاعرانی است که با به‌کارگیری از ذوق سرشار و طبع بلند خود توانسته است آثار ارزشمندی از خود به جا بگذارد و آنچه از به‌کارگیری الفاظ و ترکیبات و معانی تازه و ابتکاری او از مجموعه اشعارش به دست می‌آید، نشان می‌دهد که او در فن سخنوری استادی کامل بوده و قدرتش در بیان معانی عرفانی و موعظه و حکمت، معجزه آساست. »